Boden: van blaffen op alles wat bewoog tot hondneutrale hond

Een ode aan mijn lieve Boden

Hij is een voorbeeld voor mezelf en hopelijk voor veel andere honden en hun baasjes. 

Ik vertel je even kort zijn verhaal. 

Boden werd samen met zijn zusje, Rosie, in Spanje in een vuilniszak gedumpt. Op dat moment waren ze er beide niet zo goed aantoe. Rosie was heel erg bang en Boden (toen Rudie) ging haar verdedigen. 

Hij is er goed bovenop gekomen en werd uiteindelijk ter adoptie aangeboden via Arca Noah. Toen ik zijn foto zag, heb ik mama een bericht gestuurd met als titel 'Here comes trouble'. 

Dat bleken profetische woorden...

Boden op de website van Arca Noah

Boden eerste week thuis

Het begin

Boden kwam bij ons op 13 maart 2017. Hij was toen een maand of 6-7 oud. Hij ging overal mee naartoe. Naar het rusthuis van mijn grootouders, op terrasjes, naar de Tour de France en zelfs in de tram. Het ging hem allemaal goed af. Geen enkel probleem. In juli 2017 lieten we hem castreren. Twee maanden later had ik een doodsbange hond. Blaffen naar alles wat hij zag, geen vertrouwen meer, een schim van zichzelf... Op dat moment had ik niet door dat dat waarschijnlijk aan de castratie te wijten was, maar nu weet ik veel beter. 

Ik heb met hem in de plaatselijke hondenschool les gevolgd vanaf hij een maand bij ons was. Hij deed het fantastisch wanneer hij mocht werken, maar als hij moest wachten, was hij een deugniet... Dat was echt niets voor hem. Hij moest bezig zijn. 

Tijdens een les waarbij het veld onder water stond, moesten we binnen les volgen in de cafetaria. Dat ging ook, geen probleem. We moesten apporteren. Boden was nog niet zo heel ver daarmee, zag er niet echt het nut van in, denk ik, op dat moment. Ik gooide zijn speeltje de afstand die de instructeur me had opgelegd. Boden ging naar het speeltje en liep verder. De hond van een instructeur zat er achter een tafel in een bench. Hij ging kijken, nieuwsgierig. Op dat moment gebeurde er werkelijk nog helemaal niets. Niet door de hond in de bench en niet door Boden. De instructeur schreeuwde op hem en gaf hem een smak op z'n achterste. Boden schrok en rende bang naar mij toe. Ik ben daarna nog teruggegaan naar dezelfde hondenschool, wat dom was van mij. Niemand mag zomaar de hand op je hond leggen zonder dat er duidelijk een reden is om meteen een situatie te ontmijnen en dan nog doe je dat niet met een klap... Boden haalde uiteindelijk zijn diploma na een eerste keer te zijn gebuisd door dezelfde instructeur. Die beweerde dat Boden hem tijdens het examen had proberen te bijten als hij aan z'n ballen voelde. Boden keek, wat ook niet mocht, maar hij ging echt niet bijten. Nadat ik mijn diploma met hem had behaald, zijn we gestopt. Mijn hond werd niet beter, zwaar integendeel, hij viel uit naar alles wat bewoog. 

Uitvalgedrag

Ik ben meermaals huilend teruggekomen van een wandeling. Meermaals. Ik moest dus wat anders! Ik moest meer weten. Ik moest hem helpen. Op dat moment zat ik ook in een dead-end job en koos ik ervoor om een carrièreswitch te overwegen. Ik volgde cursus na cursus en begreep Boden eindelijk. Ik begreep wat hij van mij nodig had om z'n beste zelf te kunnen zijn. Ik heb zelf ook gedragsbegeleiding gevolgd omdat hij erg uitviel naar kinderen. Ik heb Boden nog beter leren kennen door die lessen, maar of ze werkelijk wat hebben veranderd, dat kan ik niet echt zeggen. Hij was zeker wel vriendelijk naar honden, los, maar aan de leiband nooit.

Brooklyn

In 2020 is Brooklyn bij ons gekomen. Ik vond Boden daar dan ook klaar voor.  Vroeger had nooit gekund. Toen wel. Brooklyn kwam bij ons, trillend als een riet, zo bang. Hij bekeek haar en ging snuffelen op de grond. Voor de rest deed hij niks. Hij gaf haar zo het nodige vertrouwen. Wij vonden dat hij wat apathisch was, maar hij wist beter, veel beter, wat Brooklyn nodig had om vertrouwen te tanken. Als hij helemaal dol naar haar was gelopen, dan hadden we een dik probleem gehad. Nu liet hij haar bekomen. Hij nam zijn tijd, zij de hare. Aftasten. Brooklyn, leerde ik snel daarna, is heel slecht in hondentaal. Zij fronst heel haar neus en gaat in spelboog om uit te dagen om te spelen. Er zit dus niets kwaads in, maar ze ontbloot wel àl haar tanden. Boden begrijpt haar, omdat ze elkaar eerst rustig hebben afgetast, wat werkt, wat werkt niet. Als zij er klaar voor was, kon het spelen beginnen, eerder niet. Toen ontdekte ik dat wat Boden deed magisch is. Hij wéét wat een hond kan en mag doen en wat absoluut uit den boze is. En dan zal hij dat ook laten weten. 

Brooklyn aangekomen bij ons thuis. Je hoort hoe wij op dat moment vinden dat Boden wat 'apathisch' is, niet enthousiast genoeg met zijn 'cadeau', maar uiteraard weten we nu beter. 

                                                                      Brooklyn 1 week bij ons

Mijn troef in gedragsbegeleidingen

Flash forward naar nu. Boden wordt actief ingezet in gedragsbegeleidingen. Hij leert mij en de baasjes van de hond in begeleiding véél meer dan wat wij ooit zo kunnen zien. Zijn veiligheid primeert, als ik merk dat het niet zal lukken met een hond, dan stopt de les. Ik zie aan Boden of een hond vorderingen kan maken of niet. Hoe? Heel simpel: Boden komt uit de auto, als hij naar de kant richting huis wilt, dan stopt het onmiddellijk. Wilt hij ontdekken en krijgt hij ruimte van de andere hond om te ontdekken, dan doen we in korte fases verder. Het doel is om de andere hond rustig te laten werken. 

Wordt een hond te enthousiast of kalmeert ie zichzelf niet desondanks alle signalen die Boden uit de kast haalt, dan krijgt ie van hem een hoge 'woef wief wief', kijkt hij naar mij en gaat hij terug de auto in tot we de andere hond tot bedaren hebben gebracht. Soms is het voor ons, mensen, moeilijk in te schatten of een hond écht hoog in energie ziet of niet. Sommige honden hebben immers altijd een hoge staart of staan altijd hoog op de poten. Boden schat dat voor ons in. Dat is een belangrijke taak. 

Komt een hond zomaar ineens veel te dicht ondanks mijn vraag aan de baasjes om afstand eerst te bewaren, dan krijgt die hond een zware 'woooeef' en loopt Boden door. Hij is 'allergisch' voor onbeleefdheid. Dat aanvaardt hij echt niet. Je moet beleefd zijn als je met Boden iets wilt bereiken, anders wordt het niets. Als hond is het wel degelijk onbeleefd om ineens op een ander af te lopen. Je zigt en zagt eerst wat en loopt al snuffelend wat door, maar je neemt je tijd om af te tasten, anders is het een soort bulldozer.

Boden vandaag

Allerbeste hond

Boden is nu dus redelijk hondneutraal geworden. Dat wàs hij helemaal niet. Helemaal niet. Hij heeft mij heel veel moeten leren over de omgang met mij en de omgang met andere honden. Ik vertrouw hem nu echt volledig. Hij is een superhond. De allerbeste, in mijn ogen. 

Maar eigenlijk heeft iedereen de allerbeste hond, potentieel moet eruit worden gehaald en dat doe je samen. Als je samen zoekt, dan vind je. Als je daar hulp bij nodig hebt, schakel dan iemand in met ervaring en met kennis van zaken. 

Deemoedsplasjes – onderdanigheidsplasjes

Puppy’s en honden zullen vaak deemoedsplasjes laten lopen als ze jonger zijn, maar groeien er dan uit eens ze ongeveer een jaar oud zijn. Deemoedsplasjes komen zowel bij teefjes als reutjes voor. Het is iets helemaal anders dan zindelijkheidstraining, want je hond hoeft helemaal niet te plassen. Het gebeurt vaak als mensen aankomen of er een plots geluid is of als mensen de hond benaderen. Het is ook iets helemaal anders als markeringsplasjes bij reutjes.

Hoewel het niet aangenaam is voor jou of voor de hond, is de beste strategie nog steeds om er niet te veel van te maken. Als je er een drama van maakt, dan trek je daar extra aandacht naartoe, word je zelf gefrustreerd of geef je je hond affectie, aandacht dan maak je het probleem alleen maar aandacht. Negatieve aandacht (boos worden, schelden, roepen en tieren) is ook aandacht! 

De reden waarom het soms ook onderdanigheidsplasjes wordt genoemd, is omdat het algemeen wordt gezien als een signaal om onderdanigheid te signaleren. Het is belangrijk om te begrijpen dat je hond niet stout is en dus zeker niet moet worden terechtgewezen. 

Hoe je zelf het probleem zou kunnen creëren

Ik beschrijf volgend scenario

1. Je hond probeert zich onderdanig op te stellen als je binnenkomt en plast een beetje 
   
2.  – jij geraakt gefrustreerd en roept ‘nee’, 
   
3.  – hij denkt dat je niet blij met ‘m bent en dat hij niet onderdanig genoeg was 
   
4.  – dus om je te tonen hoe onderdanig hij wel is, zal hij de volgende keer nog meer doen 
   

Om een hond te helpen, moet je denken als een hond. ..

Het is uiteraard heel normaal dat je gefrustreerd raakt als een pup of hond op de verkeerde plek plast, maar probeer rustig te blijven en tel rustig tot 10. 

Hoe stoppen we dit probleem

Het best is om te focussen op het verminderen van de kans dat je hond zo’n plasje doet. 

Eerst en vooral moeten we weten in welke situaties het voorkomt. 

Is het als een persoon te luid wordt, te enthousiast is, de hond benadert op een bepaalde manier, hem probeert te aaien,... Vraag je bezoek dat dus niet te doen. Wat het ook is, pinpoint de oorzaak eerst en kijk dan hoe je kan voorkomen dat het gebeurt – tot je hond rustiger en meer ontspannen is. Als je hond het doet wanneer jij binnenkomt, is er niet zoveel wat je kan veranderen aan de situatie. Het belangrijkste wat je kan doen (maar ook het moeilijkste)...

Iedereen moet de hond negeren

De beste manier om de druk van een onderdanige of nerveuze hond te halen, is te zorgen dat iedereen de hond negeert zonder oogcontact, niet praten en niet aanraken. Ieder gezinslid zou dit moeten doen en bij uitbreiding al je bezoek.

In de praktijk:

• Zorg dat je je hond niet te enthousiast maakt op het beste tapijt, maar speel eerder met hem op een plek waar je makkelijker een ongelukje kan opkuisen.  
  
• Vermijd grote dominante posities of bewegingen zoals snel naar hem toe bewegen, naar hem staren, op de kop aaien en met een luide stem spreken. Roep in de plaats je hond bij je met een lieve stem en met een zijdelingse aanraking kriebel je onder z’n kin.  
  

Breng het bovenstaande in de praktijk, negeer foutjes en op een relatief snelle manier zal je hond niet al te veel foutjes meer maken en dan stoppen. 

Graag een printje van deze tips? download-hier

Voor tips in verband met zindelijkheidstraining, klik hier.

Complicatie bij sterilisatie teef

Vrijdag 4 juni 2021 werd Brooklyn geopereerd. Ze moest nog worden gesteriliseerd. Dat is nodig volgens het contract dat we met de rescue-organisatie hebben én omwille van haar latere gezondheid. Vroegtijdig gesteriliseerde teefjes maken nu eenmaal veel minder kans op melkkliertumoren of baarmoederontstekingen. 

Brooklyn heeft twee loopsheden gehad. Eentje in september 2020 en eentje in maart 2021.De tweede kwam veel sneller dan geanticipeerd voor een grote hond. Ik had haar willen laten steriliseren na de eerste loopsheid, dat is doorgaans nog iets beter, maar door de verhuis en de stress die ze daardoor ondervond, heb ik langer gewacht. Op zich is het verschil tussen één of twee loopsheden niet zo groot. Nu werd ze tussen de tweede en derde loopsheid gesteriliseerd om zo weinig mogelijk kans te maken op incontinentie. 

Vrijdag werd ze dus gesteriliseerd. Om 10u brachten we haar bij de dierenarts binnen. Ze kreeg haar verdovingsspuitje en een kwartiertje later lag ze te slapen. De dierenarts verwachtte wel dat ze misschien een beetje verdoving zou moeten bijgeven aangezien Brooklyn nogal een nerveuze hond is. Om 12u kreeg ik een sms’je om te zeggen dat alles goed was gegaan en dat ze om 13u naar huis mocht. 

Om 13u stonden we terug bij de dierenarts om ons meisje op te halen. Ze zag er een beetje pips uit, maar dat is te verwachten na zo’n operatie, natuurlijk! Ze heeft inderdaad nog een beetje verdoving extra moeten krijgen omdat ze met haar poten begon te bewegen. Toen ze van tafel kon, was ze al terug zo wakker dat ze bij de dierenarts tot bij de voordeur was gewaggeld. Daarna was ze natuurlijk total loss! De dierenarts had ons nog pijnstilling en ontstekingsremmers meegegeven. Tussen 17u-18u zou ze genoeg wakker moeten zijn om normaal te stappen. We namen haar mee naar huis waar ze op haar bedje ging liggen en verder kon uitrusten. Boden kwam even dag zeggen en bleef op een afstandje naar haar kijken. Hij was rustig en lief. 

Tegen 16u had Brooklyn nog niet bewogen. Dat vonden we wel een beetje vreemd, maar we wijdten het aan de extra verdoving die ze had moeten krijgen en dachten er verder niks verkeerds van. 

Boden ging dan opeens wat dichter bij haar en ging onder haar bedje snuffelen. Hij piepte heel lichtjes. En ik zei ‘Ja, ze is nog een beetje pips, he, da’s normaal hoor’. En toen zag ik de grote plas bloed onder haar bedje. En dan de grote plas bloed onder haar, op haar deken en door het doorweekte medical shirt dat ze aanhad. Foute boel! Alarmbellen gingen af! 

Ik belde naar de dierenarts en kreeg eerst een bericht dat ze bezig was met opereren en dat ik later moest terugbellen. Shit! Ik probeerde 10 minuten later nog eens. In tussentijd probeerde ik kalm te blijven en haar uit het shirtje te krijgen. Ik zag het bloed uit de wonde druppen. 

Ik kreeg de dierenarts aan de lijn en legde uit wat er was. Had ze gesprongen? Nee, ze had nog niet bewogen. Had ze aan de hechtingen gekund? Nee, want ze had het shirtje aan en ze had letterlijk niet bewogen. Net een beetje met haar poten om zich wat beter te leggen. Ik nam foto’s van het bloed om aan de dierenarts te tonen. als-je-de-foto-s-wilt-zien-kan-dat-hier

Het kon zijn dat ze een bloedbubbel had inwendig die doordat ze wat verlegd was is beginnen lekken. Het zou snel moeten beteren. Tijdens dit telefoontje begon Boden te blaffen-huilen, een combinatie van de twee. Hij voelde natuurlijk dat wij erg ongerust waren en was dat waarschijnlijk zelf ook. Ik legde de telefoon neer, maar voelde me niet echt comfortabel. Intussen waren mijn broer en mama ook helemaal overstuur. Wat moesten we doen? We zagen het bloed zo uit de wonde sijpelen. Het ene moment harder dan het andere. Ik checkte haar bleekheid op het tandvlees. Ik vond haar bleekjes en ik vond dat haar ogen heel raar stonden.

Ik belde 10 minuten later naar de dierenarts dat we naar haar onderweg waren, want dat we niet gerust waren. Dat was goed. We hebben Brooklyn met verhoogd bedje en al in mijn auto gekregen. Gelukkig, want we wisten niet hoe we haar anders moesten verplaatsen en waren bang haar pijn te doen. In de auto begon het bloeden te minderen, maar het was nog niet gedaan. 

De dierenarts heeft haar in mijn auto onderzocht. Haar hartslag was heel goed en sterk zowel aan het hart als in de lies en haar bleekheid was normaal na een operatie. Oef! Ze moest niet meteen terug opengemaakt worden. Ze kreeg een spuitje met een bloedstollend middeltje en we moesten bij de apotheek een ijzersupplement halen om haar bloedaanmaak te bevorderen en haar sneller op krachten te doen komen. 

Terug thuis hebben we haar terug met het bedje binnengedragen. Het was erg belangrijk dat ze zou drinken die dag, eten was niet zo belangrijk. Terug thuis moet Brooklyn dat advies goed gehoord en verstaan hebben, want ze stond op van het bedje en waggelde naar de drinkpot. Ze dronk in één teug bijna twee potten leeg. 

Ze kroop terug op haar bedje en viel terug in slaap. Toen ze even wakker was heb ik haar pijnstiller met wat eten gegeven. Dat wilde ze eigenlijk niet, maar zonder eten een pijnstiller gooien op een lege, heel gevoelige maag dat leek ons ook geen goed idee. Dus we hebben haar toen wel even gedwongen een klein hapje vers vlees te eten en haar pilletje. Ze kreeg met een spuitje ook het ijzersupplement. Dat vond ze niet lekker, maar ze dronk het dapper op. Tegen 20u moest ik terug naar de dierenarts bellen. Het bloeden was minder, maar nog niet gestopt. 

’s Avonds ging ze voor haar plas naar buiten en dan begon ze weer veel erger te bloeden. Dat had de dierenarts ons wel gezegd, dat dat zou kunnen omdat er dan druk wordt gezet natuurlijk. We deden haar shirtje terug aan (netjes gewassen en foutief gedroogd in de droogkast – mag eigenlijk niet - maar hé, het moest ’s avonds wel terug aan kunnen, he!) met twee maandverbandjes erin geplakt. 

Ik besloot een matras te pakken en beneden te slapen, zodat ik kon zien wat er gebeurde. Ze vond het best wel wat vreemd dat ik daar lag, maar ik denk niet dat het haar gestoord heeft.

 

Zaterdagmorgen was het bloeden zo goed als gestopt. Stappen kon ze nog bijna niet. Veel leven zat er niet echt in en ze had duidelijk veel pijn. Ik probeerde wat eten te geven en jaja, wat een honger! Zoveel honger! Ik belde terug naar de dierenarts – zoals afgesproken – en vertelde haar dat ze nog heel flauw was en pijn had, maar dat ze veel honger had. En dat was natuurlijk een heel goed teken! 

Zaterdag vorderde en Brooklyn werd beetje bij beetje een klein beetje beter. ’s Avonds ging ik de katten eten geven en dan wilde ze mee. Toen ik met Boden ging trainen, wilde ze mee. Ze wilde zo graag iets doen! Dus heb ik haar wat brokjes in puzzels laten zoeken vanop haar ziekbed. 

’s Zondagsochtends wilde ze absoluut mee buiten gaan trainen, maar dat was veel te snel. Ze deed twee dingetjes en ging liggen bij de achterdeur. Terug naar binnen dan maar en een lekkere Kong eten. Rustig aan, dus. 

Tegen ’s middags kwam ze vaker van haar bedje af. Ze wilde spelen met Boden, maar dat mocht nog niet. Ze wilde rennen, maar dat ging nog niet. Terug naar binnen op haar bedje. ’s Avonds was dag en nacht verschil met ’s ochtends: ze stond stevig op haar poten, kon terug een aanzienlijk stukje stappen en kwam met heldere oogjes naar je toe. Ze was eindelijk terug! 

Een routineoperatie kan soms ook nog complicaties hebben. Brooklyn had natuurlijk al een heel zware buikoperatie gehad als pup, dus misschien heeft dat iets te maken gehad met de bloeding. De dierenarts vertelde dat ze tijdens de operatie heel weinig gebloed had, maar dat het soms voorkomt dat ze dan in de buik bloeden en omdat ze op de rug liggen dat dat dan een soort van bloedbubbel veroorzaakt die pas leegloopt als de hond effectief terug op de buik ligt. Wat het ook geweest is, ze is er nu toch terug bovenop. De eerste cruciale 48u zijn achter de rug en nu is het volledige herstel goed ingezet. 

Wij zijn bang geweest en ik denk dat ze dat zelf ook was. De angst stond in haar oogjes en de machteloosheid die je bij haar zag, zie ik anders echt nooit. Ze is zo vastberaden en sterk, dat weinig haar maar tegenhoudt. Ze is een angstige hond, maar kan daar vaak toch goed mee om. Haar vastberadenheid om dit goed te halen, heeft haar vast geholpen. Haar sterke wil om te leven ook. Die had ze al toen ze op sterven na dood werd gevonden. Ze is nu nog eens getest geweest, maar ze heeft het met glans gehaald. Haar herstel verloopt nu goed en zal verder wel goed blijven verlopen. We helpen haar goed waar nodig en zorgen voor veel TLC (tender love and care!).